Κομματικοποίηση του αθλητισμού και ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής

Τα κόμματα, ως οι κοινωνικοί φορείς της πολιτικής που διαχειρίζονται τα προβλήματα του λαού, θα έπρεπε πρώτα σε μια κοινωνία δημοκρατικού πολιτεύματος, να φιλτράρουν τα ζητήματα, μέσα από την καθημερινότητα, έτσι ώστε το αποτέλεσμά τους να είναι «καθαρό» για πολιτική «χρήση».

Δυστυχώς όχι μόνο δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αλλά αντιθέτως η ευαισθητοποίηση των κομμάτων σε σχέση με τις κοινωνικές «δράσεις ή αντιδράσεις» να μην έχει καμία συνδεσιμότητα, ως και αυτά να μη συμβαίνουν από τα δρώντα «υποκείμενά» της. Τα παραπάνω, ως γενική θεώρηση, μπορούν να έχουν έμπρακτη κοινωνική αναφορά, όταν και εφόσον τα «δείγματα» των «δράσεων ή αντιδράσεων» αποκτήσουν μέσω της «θεσμικότητάς» τους ρόλο και λόγο στα πολιτικά δρώμενα ως «μέσα» με ωφελιμότητα επιχειρηματικού χαρακτήρα.

Ετσι, οι Ελληνες πολίτες είμαστε «θεατές» μιας πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης της οποίας η βάση, ως «δράση ή αντίδραση», έχει αναφορές και παρομοιώσεις στα ποδοσφαιρικά δρώμενα. Δηλαδή, μια κοινωνική λειτουργία αναγκαία και ωφέλιμη, ως αναφορά του ελεύθερου χρόνου των πολιτών, όπως είναι τα αθλητικά παιχνίδια, να γίνεται μέσον χρησιμοποίησης «ιδιοτελών» σκοπιμοτήτων προσώπων και συλλογικοτήτων, που ουδεμία σχέση θα έπρεπε να έχουν με τη συγκεκριμένη «δράση». Φυσικά αυτά συμβαίνουν στην Ελλάδα, αφού διαχρονικά τα κόμματα λειτουργούν ως φορείς πελατειακών εξυπηρετήσεων και όχι ως «κύτταρα» δημοκρατικής πολιτικής αναφοράς. Ειδικότερα, όταν στον κοινωνικό θεσμό του αθλητισμού διαμορφώθηκαν συνθήκες κομματικοποίησης, με αποτέλεσμα την εμπλοκή πολιτικών παραγόντων προς «αλλότριες» χρήσεις, οι οποίες ουδεμία σχέση είχαν και έχουν με την ενεργητική ή παθητική ωφελιμότητα της αθλητικής δραστηριοποίησης.

Η συνέχεια της κομματικής εμπλοκής με τον αθλητισμό ήταν η «εμπορευματοποίησή» του μέσω της επιχειρηματικής συμμετοχής, αφού κάτι τέτοιο διαμόρφωνε συνθήκες οικονομικής μεγέθυνσης του αθλητικού θεάματος.

Ως κυρίαρχο αθλητικό προϊόν εξελίχθηκε το ποδόσφαιρο αφού είχε τη διεθνή αναγνωρισιμότητα, καθώς επίσης και τη δυναμική, ως «επενδυτικό» μέσο, ικανό να προσελκύσει οικονομικούς παράγοντες χρήσιμους και για την κομματική υποστήριξη. Κάτι τέτοιο συνέβαινε ήδη σε εξελιγμένες χώρες, ώστε ήταν εύκολη η «αντιγραφή» και χρήση του στην ελληνική πραγματικότητα, αφού, ως γνωστόν, στη χώρα μας ευδοκιμεί η μεταφορά της χρήσιμης ξένης τεχνογνωσίας.

Ο,τι είχε γίνει στο ποδόσφαιρο σε Ιταλία, Αγγλία, Ισπανία κ.α. ως «επαγγελματοποίηση» μέσω της επιχειρηματικότητας και φυσικά με τις ευλογίες της διεθνούς εποπτείας της «ποδοσφαιρικής ελίτ» (FIFA και UEFA), έγινε και στην Ελλάδα με «προσαρμογή» στους ντόπιους οικονομικούς επενδυτές.

Αυτό είχε αποτέλεσμα την αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση των κομμάτων με τα αθλητικά σωματεία και ειδικότερα τα ποδοσφαιρικά σε βαθμό που η εμπλοκή τους να γίνεται ανεξέλεγκτη. Κάτι τέτοιο συμβαίνει σήμερα με τα «ποδοσφαιρικά» γεγονότα τα οποία έχουν «διαμορφώσει καταστάσεις» τα αποτελέσματα των οποίων δεν μπορούν να εκτιμηθούν σε ποιο βαθμό θα επηρεάσουν την πολιτική και κομματική λειτουργία.

Δηλαδή, η «ποδοσφαιροποίηση» της πολιτικής λειτουργίας στη χώρα μας ως αποτέλεσμα της κομματικοποίησης του αθλητισμού να δρα ως ρυθμιστικός παράγοντας της «κοινωνικής συνοχής», αφού αυτό ήταν το επιχείρημα για την κυβερνητική νομοθετική παρέμβαση. Τα παραπάνω αντανακλούν την έλλειψη γνώσης και ικανοτήτων διαχείρισης των κοινωνικών λειτουργιών, όπως είναι κι ο αθλητισμός –ποδόσφαιρο–, όταν μάλιστα αθλητικοί κοινωνικοί επιστήμονες έχουν διαπιστώσει και προτείνει προς τα κόμματα και τους πολιτικούς τρόπους «θεραπείας» πολύ πριν από τη μεγιστοποίηση του προβλήματος.

 

Άρθρο του Παντελή Κωνσταντικάκου, καθηγητή Κοινωνιολογίας του Αθλητισμού Πανεπιστημίου Πελοποννήσου

Επιμέλεια: Γιώργος Σταματόπουλος, Εφημερίδα των Συντακτών

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών (10.02.2020)

Η μυστηριώδης παραίτηση του Νίκου Διαμαντή, Καλλιτεχνικού Διευθυντή του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά

Ένα εκτενές σχόλιο της Βάνας Μελά και της Μαρίας Σταθάκη, δημοτικών συμβούλων Πειραιά με τον "Πειραιά για όλους" και μελών του ΔΣ Οργανισμού Πολιτισμού, Αθλητισμού και Νεολαίας.

Ομόφωνα η έκθεση της επιτροπής για την ΜΠΕ του ΟΛΠ στο ΔΣ Πειραιά

Ομόφωνα ψηφίστηκε από το δημοτικό συμβούλιο Πειραιά η έκθεση της επιτροπής για την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων του ΟΛΠ. Θυμίζεται πως η επιτροπή συγκροτήθηκε μετά από πρόταση του Πειραιάς για Όλους και του Νίκου Μπελαβίλα και σε αυτή συμμετείχαν όλες οι παρατάξεις με εξαίρεση αυτή του ΚΚΕ το οποίο και καταψήφισε.

ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΗ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΙΟΥ: Ποδόσφαιρο – Στίβος = 3 – 0, του Δημήτρη Γκερλέ

Μήνυμα αισιοδοξίας και προοπτικής για τη νεολαία και τον αθλητισμό της πόλης μας θα μπορούσε να είναι η μετά από πολλά χρόνια απαραίτητη και αναγκαία ανακαίνιση και  επισκευή όλων σχεδόν των αθλητικών εγκαταστάσεων του «Θεμιστόκλειου», που πραγματοποιήθηκε με χρηματοδότηση της Περιφέρειας στη βάση σχετικής μελέτης και σχεδιασμού του Δήμου Πειραιά.


Ωστόσο, ο σχεδιασμός αυτός για μια ακόμα φορά έγινε σε βάρος του κλασσικού αθλητισμού. Με αποτέλεσμα, μετά την εκδίωξη του στίβου από τον κεντρικό αλλά και βοηθητικό χώρο του πρώην Σταδίου Καραϊσκάκη καθώς και από το ανοικτό γυμναστήριο του Σ.Ε.Φ, να συντελείται και στο μικρό «Θεμιστόκλειο» ανάλογη περιθωριοποίηση.

Μετά την επισκευή του δεν υπάρχουν πλέον τα δύο στρώματα του ύψους και του επί κοντώ, ούτε το ένα από τα δύο σκάμματα των αλμάτων εις μήκος και εις τριπλούν. Περιορίστηκαν, λοιπόν, οι  εγκαταστάσεις του στίβου, ενώ δημιουργήθηκαν οι υποδομές για εγκαταστάσεις γηπέδου ποδοσφαίρου.

Ο Πειραιάς  έχει αναδείξει δεκάδες πανελληνιονίκες και βαλκανιονίκες από τα σωματεία του Ολυμπιακού, του Εθνικού, του Πειραϊκού Συνδέσμου κ.α. Πολλοί απ’ αυτούς ξεκίνησαν από το Θεμιστόκλειο γυμναστήριο.
Ενδεικτικά αναφέρουμε τους αείμνηστους Παντελή Νικολαΐδη (πρώην βουλευτή) στο επί κοντώ, Μιχάλη Μαλατίδη και Γιώργο Κασιμάτη στα εμπόδια, αλλά και τους νεότερους άλτες του ύψους, Οδυσσέα Παπατώλη και Κυριάκο Χονδροκούκη, χωρίς να ξεχνάμε τον δεκαθλητή και άλτη του ύψους,  πρώην αντιδήμαρχο Τάσο Κάρλε.

Η αυτοδιοίκηση δεν πρέπει να μεροληπτεί υπέρ ενός αθλήματος και να παραγκωνίζει τον κλασσικό αθλητισμό.
Ο Πειραιάς είναι η μόνη μεγάλη πόλη της χώρας που δεν διαθέτει στάδιο Στίβου και κινδυνεύει να χάσει  το υποτυπώδες Θεμιστόκλειο γυμναστήριο.

 

Δημήτρης Γκερλές, Δημοτικός Σύμβουλος με τη δημοτική παράταξη «Πειραιάς για όλους»

Ένα σχόλιο για τις Σχολικές Επιτροπές ή ... μία είναι η ουσία, η εξουσία;

Η κοπή της πίτας των σχολικών επιτροπών, την Παρασκευή που πέρασε, ξεχείλωσε. Η εκδήλωση πήρε μία πολύ συγκεκριμένη υπόσταση και διάσταση. Ενδεικτικά αναφέρω ότι άκουσα από άγνωστη σε εμένα παρευρισκόμενη κυρία να επικαλείται το καλύτερο παρελθόν, λέγοντας ότι αυτό το πράγμα δεν έχει ξαναγίνει ποτέ.

Επιτροπή στο Δήμο Πειραιά για τα έργα του ΟΛΠ με πρόταση Μπελαβίλα - Ολόκληρη η εισήγηση

Την θέση του Πειραιάς για Όλους όσον αφορά την Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων για τα έργα του ΟΛΠ παρουσίασε μιλώντας στο δημοτικό συμβούλιο Πειραιά ο επικεφαλής της παράταξης Νίκος Μπελαβίλας.

Το Τεχνικό Πρόγραμμα 2020 του Δήμου Πειραιά στερείται στρατηγήματος

Σε απλά ελληνικά, δεν έχει βασικούς στόχους, για το περιβάλλον, τις υποβαθμισμένες γειτονιές, την καθαριότητα, την κυκλοφορία. Αν δεν είχε υπάρξει η ανατροπή του Νόμου "Κλεισθένη" θα είχαμε τη δυνατότητα να ψηφίσουμε επιμέρους έργα, όπως η συντήρηση των σχολικών κτιρίων κ.α. Όμως η νέα αλλαγή μάς αναγκάζει να καταψηφίσουμε.

Η τοποθέτηση του Νίκου Μπελαβίλα, επικεφαλής του "Πειραιάς για Όλους", στο Δημοτικό Συμβούλιο Πειραιά στη συνεδρίαση της 02/12/2019 για το Τεχνικό Πρόγραμμα.

Νίκος Μπελαβίλας: «Ομηρος των ερειπίων η πόλη»

Μια άλλη προσέγγιση για την αναθέρμανση της οικοδομής, αλλά και την αξιοποίηση των κενών κτιρίων δίνει ο Νίκος Μπελαβίλας, καθηγητής Πολεοδομίας και διευθυντής Εργαστηρίου Αστικού Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου, ο οποίος τονίζει ότι τα εγκαταλειμμένα κτίρια κρατούν στην ουσία όμηρο μια πόλη. «Μπούσουλάς» του είναι το πιλοτικό πρόγραμμα του υπουργείου Εργασίας, χάρη στο οποίο μέσα σε λιγότερα από δύο χρόνια «ζωντάνεψαν» σχεδόν εκατό κτίρια των ασφαλιστικών ταμείων.

Η πριμοδότηση της ιδιωτικής οικοδόμησης, που εφαρμόστηκε τη μεταπολεμική περίοδο με την αντιπαροχή και την υπέρμετρη αύξηση των συντελεστών δόμησης, οδήγησε σε πολεοδομικά και περιβαλλοντικά τέρατα, επισημαίνει ο Ν. Μπελαβίλας στη συνέντευξη που παραχώρησε στην «Εφ.Συν.» με αφορμή τις κυβερνητικές εξαγγελίες για την οικοδομή.

Επισημαίνει ότι η αναθέρμανση προϋποθέτει στρατηγικές επιλογές και πρέπει να στηρίζεται στην ενεργό παρουσία της αυτοδιοίκησης.

 

• Πιστεύετε ότι οι κυβερνητικές εξαγγελίες θα συμβάλουν στην αναθέρμανση της οικοδομικής δραστηριότητας;

Σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο, όποτε πριμοδοτήθηκε η ιδιωτική οικοδομική δραστηριότητα, παράχθηκαν πολεοδομικά και περιβαλλοντικά τέρατα. Ετσι διογκώθηκε η Αθήνα της αντιπαροχής, χάρη στο «δώρο» της δικτατορίας σε επιπλέον ορόφους. Eτσι δημιουργήθηκε η «φούσκα ακινήτων» των Ολυμπιακών Αγώνων χάρη στην ψευδή χρηματιστηριακή άνοδο και τα άνευ όρων τραπεζικά δάνεια.

Το πρόσφατο αποτέλεσμα της κρίσης ακινήτων το είδαμε όχι μόνο στο περιβάλλον, στην κατασκευή χιλιάδων κενών διαμερισμάτων, στην κατάρρευση των εμπορικών ζωνών, αλλά και στη βαθιά κρίση που έπληξε την Ελλάδα. Το μάθημα που δεν έχει πάρει η παρούσα κυβέρνηση είναι ότι αυτή η κρίση ακινήτων, γεννημένη από την πριμοδότηση της ιδιωτικής οικοδόμησης, δεν αποτελεί ελληνικό φαινόμενο, αλλά διεθνές. Η εκκίνηση της κατάρρευσης των τραπεζών και των εθνικών οικονομιών συνέβη στις ΗΠΑ και παρέσυρε την Ευρώπη. Δίδαγμα: Η πολιτική για την οικοδομή, αν δεν έχει στρατηγική –τι οικοδομή, σε ποιους τομείς, σε ποιες περιοχές, για ποια εισοδήματα–, οδηγεί σε καταστροφές. Δεν έχουμε λόγους να πιστεύουμε ότι το μέλλον επιφυλάσσει κάτι διαφορετικό.

• Στην πρωτεύουσα, αλλά και στην υπόλοιπη χώρα, υπάρχει μεγάλο απόθεμα «γερασμένων» κατοικιών. Αρκετοί εκτιμούν ότι αποτελεί τη μεγαλύτερη πρόκληση για την Αρχιτεκτονική. Απουσιάζουν όμως τα «εργαλεία» για να αναβαθμιστούν και να καλύψουν ανάγκες στέγασης. Τι προτείνετε;

Η πολιτική στέγης θα έπρεπε να στοχεύσει ακριβώς σε αυτό το απόθεμα. Οχι μόνο των «γερασμένων» αλλά και των νεόδμητων κενών κτιρίων. Είναι ένας τεράστιος όγκος χρήσιμων επιφανειών. Η επανάχρησή τους συνιστά οικολογική πρόκληση στην ορθή κατεύθυνση. Οταν μιλάμε για κλιματική κρίση, είναι αστείο ταυτόχρονα να προτιμάμε να καταναλώνουμε παρθένα αποθέματα γης, αντί να ανακυκλώσουμε τα παλαιά. Υπήρξαν δύο φορές κίνητρα στο παρελθόν για αναβάθμιση παλαιών κτιρίων, στις δεκαετίες του 1980 και του 2000, με πολύ καλά αποτελέσματα.

• Ειδική κατηγορία είναι τα διατηρητέα, πολλά από τα οποία έχουν αφεθεί από τους ιδιοκτήτες τους, από πρόθεση ή από οικονομική στενότητα, να γίνουν ερείπια. Υπάρχουν τρόποι να διασωθούν και να αξιοποιηθούν;

Αν δεν επέμβει το κράτος με δραστικά μέτρα, δεν πρόκειται να γλιτώσουν. Εδώ το πρόβλημα έχει δύο όψεις: Η μια περιλαμβάνει τους μικροϊδιοκτήτες ή τους πολυάριθμους κληρονόμους οι οποίοι δεν έχουν δυνατότητα παρέμβασης. Αυτοί πρέπει να στηριχθούν. Η άλλη όψη περιλαμβάνει χιλιάδες ακίνητα του Δημοσίου, των κρατικών φορέων και ασφαλιστικών ταμείων, των τραπεζών, αλλά και των εταιρειών real estate. Ολοι αυτοί δεν έχουν πρόβλημα να τα επισκευάσουν. Ομως προτιμούν να τα αφήσουν να καταρρέουν με σκοπό την εξοικονόμηση κονδυλίων ή ακόμη χειρότερα για να οικοδομήσουν στη θέση τους πολυώροφα κτίρια με υψηλότερη απόδοση. Αυτοί πρέπει να αλλάξουν πλεύση, με νομικές υποχρεώσεις σχετιζόμενες με το κοινό όφελος και την εικόνα της πόλης. Δεν έχει το δικαίωμα ένας κρατικός ή ένας ιδιωτικός φορέας να καθιστά όμηρο την πόλη, την υγιεινή και τη δημόσια ασφάλεια των κατοίκων, οι οποίοι περπατούν ή ζουν δίπλα σε αιωρούμενες τοιχοποιίες και καταρρέουσες στέγες. Ή το επισκευάζει ή πληρώνει υποχρεωτικά το κόστος της επισκευής του. Οι μεγάλοι ευρωπαϊκοί δήμοι υποχρεώνουν σε τακτικές δεκαετείς συντηρήσεις των όψεων ή τις αναλαμβάνουν οι ίδιοι στέλνοντας στον ιδιοκτήτη τον λογαριασμό μέσω της Εφορίας. Είναι μια λύση.

• Είσαστε υπεύθυνος της ομάδας ειδικών που είχε συγκροτηθεί το 2017 στο υπουργείο Εργασίας για την αξιοποίηση των ακινήτων των ασφαλιστικών ταμείων. Ποια ήταν η εμπειρία σας; Θα έπρεπε να γίνει κάτι ανάλογο για τη δημόσια περιουσία;

Ηταν ένα εκπληκτικό πείραμα και μάθημα για όσους το σχεδιάσαμε. Είχε τρία χαρακτηριστικά: Ισχυρή πολιτική βούληση της ηγεσίας του υπουργείου, καινοτόμο για τα ελληνικά δεδομένα λειτουργία μιας μικτής ομάδας πανεπιστημιακών και υπηρεσιακών στελεχών από τους Φορείς Κοινωνικής Ασφάλισης και στράτευση. Διέθετε έμπνευση, ευελιξία και μεράκι. Ημασταν βέβαιοι, μετά το πρώτο έτος εφαρμογής, μετά την επιτυχία ενεργοποίησης σχεδόν εκατό ακινήτων από τα διακόσια πενήντα της Αθήνας, ότι το μοντέλο είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σε όλη τη λανθάνουσα δημόσια κτιριακή περιουσία. Με κοινωνικά, περιβαλλοντικά, πολιτιστικά και οικονομικά κριτήρια, οφέλη, προτεραιότητες, στρατηγικές.

• Ακούμε από χρόνια για κατεδαφίσεις «γερασμένων» κτιρίων σε συνδυασμό με προγράμματα ανάπλασης υποβαθμισμένων γειτονιών.Ποια μέτρα χρειάζεται να ληφθούν για να υλοποιηθεί, έστω και με πιλοτικό χαρακτήρα, ένα τέτοιο πρόγραμμα;

Νομίζω ότι έχω ήδη δώσει απαντήσεις. Συνοπτικά, μιλάμε για χωρική και κοινωνική στρατηγική με πρόσημο το όφελος για όλη την πόλη και τους πολίτες. Δηλαδή το ακριβώς αντίθετο από τις κανιβαλικές τάσεις της αγοράς ακινήτων, το gentrification, την έξωση των αδύναμων στρωμάτων από υποβαθμισμένες περιοχές, τη «σπέκουλα» στις αξίες γης. Είναι ανάγκη να προστατεύσουμε τις πόλεις μας, και ειδικά τα κέντρα της Αθήνας, του Πειραιά και της Θεσσαλονίκης, από το «πολεοδομικό απαρτχάιντ», την κατασκευή λαμπρών νησίδων πλούτου στο μέσον μιας θάλασσας φτώχειας. Ο,τι έχει ήδη εν μέρει συμβεί περί τον Κεραμεικό της Αθήνας ή τα Λαδάδικα της Θεσσαλονίκης.

• Ποιος μπορεί να είναι ο ρόλος της αυτοδιοίκησης και των συνεταιριστικών σχημάτων σε προγράμματα αναπλάσεων και κοινωνικής κατοικίας;

Η αυτοδιοίκηση, λόγω της φύσης του θεσμού και της άμεσης επαφής με την πόλη, είναι ο εν δυνάμει κύριος φορέας τέτοιων στρατηγικών. Για την αναβάθμιση γειτονιών, για την προστασία παραδοσιακών μικρών επιχειρήσεων, χαμηλών οικονομικά στρωμάτων κεντρικών περιοχών. Για την προώθηση επιτέλους της απαραίτητης κοινωνικής κατοικίας για ευάλωτους, για νέους, για όσους την έχουν ανάγκη.

 

Άρθρο της Χαράς Τζαναβάρα

Δημοσιεύθηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών (24.11.2019) 

Όταν οι νύχτες στον Πειραιά φορτώνονται με ντεσιμπέλ και σωρούς απορριμμάτων

Ο τρόπος λήψης αποφάσεων σχετικά με την έγκριση ή μη άδειας παράτασης ωραρίου λειτουργίας μουσικής, σε καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος απασχολεί έντονα τους κοινοτικούς συμβούλους της δημοτικής μας παράταξης, κυρίως τους δύο της Β’ Δημοτικής Κοινότητας.

Ο «Πειραιάς για όλους» είναι υπέρ της ανεμπόδιστης λειτουργίας των καταστημάτων αυτών, όταν αυτή έχει όλα τα χαρακτηριστικά της τυπικής και ουσιαστικής νόμιμης δραστηριότητας. Όμως ο τρόπος με τον οποίο καλούνται τα κοινοτικά συμβούλια να εγκρίνουν ή να απορρίψουν μια άδεια παράτασης περιορίζει την απόφαση στο τυπικό μέρος της και δεν μας επιτρέπει να συνεκτιμήσουμε  την ουσία του ζητήματος.

Μετά από προσωπική μας επιτόπια έρευνα στη «νύχτα» του Πειραιά και συζητώντας με κατοίκους των περιοχών που βρίσκονται τα καταστήματα αυτά, διαπιστώσαμε  σειρά προβλημάτων που προκύπτουν από τη λειτουργία τους με σημαντικότερα:

  • την  υπέρμετρη ηχορύπανση
  • την καταχρηστική στάθμευση
  • τους σωρούς απορριμμάτων

Έχοντας πλήρη επίγνωση ότι η λύση των προβλημάτων αυτών δεν άπτεται των αρμοδιοτήτων των κοινοτικών συμβουλίων, θεωρούμε ότι θα πρέπει να συζητηθούν στα κοινοτικά συμβούλια και με σχέδιο και συντονισμένα να προωθηθούν σε όλα τα όργανα και τους αρμόδιους φορείς προς άμεση επίλυση.

Γιατί πρέπει να γίνει μουσείο ενάλιων αρχαιοτήτων το Σιλό του Πειραιά

Ζούμε σε έναν τόπο περιβεβλημένο από θάλασσα, έναν τόπο ακτών, νησιών και λιμανιών. Οι σελίδες της Ιστορίας μας είναι γεμάτες από ταξίδια, πλοία και ναυτικούς. Είναι η μινωική Κρήτη και τα μαύρα πανιά του Θησέα, η Οδύσσεια, οι αθηναϊκές τριήρεις και η Σαλαμίνα, οι βυζαντινοί δρόμωνες και οι γαλέρες του Δουκάτου του Αιγαίου, οι πειρατές της Μήλου, της Μυκόνου, των Φούρνων, το «Μέντωρ» του Ελγιν, τα επαναστατικά σκάφη της Υδρας, των Σπετσών, των Ψαρών, τα ξύλινα εμπορικά σκαριά των παλαιών ταρσανάδων και τα υπερωκεάνια με τους μετανάστες προς το Ellis Island της Νέας Υόρκης, τα πολεμικά ατμόπλοια του Κουντουριώτη στον Μούδρο αλλά και τα ατμόπλοια «Πατρίς» και «Brittanic» βυθισμένα στην Τζια, τα πλοία των προσφύγων από τη Σμύρνη, τα υποβρύχια του ’40 και τα εμπορικά Liberty του ’50, τα δεξαμενόπλοια του ’60, το αντιδικτατορικό «Βέλος» αλλά και τα σημερινά ναυαγισμένα βαρκάκια των γυναικόπαιδων του πολέμου της Μέσης Ανατολής.

Subscribe to this RSS feed

Το βιογραφικό του Νίκου Μπελαβίλα

Video Gallery

Πειραιάς για Όλους: Δραγάτση 12 - Πλατεία Κοραή | Δημαρχείο Πειραιά 4ος όροφος│Γραφείο 8 | τηλ: 2132022353 & 2132022252
Στέκι του Λιμανιού της Αγωνίας Πραξιτέλους 78 & Ελ. Βενιζέλου